Fotografią zajmuję się od lat, a podróże są dla mnie nieustannym poszukiwaniem światła, emocji i historii, których nie da się zaplanować. Najbliższa jest mi fotografia krajobrazowa i podróżnicza – szczególnie momenty, w których człowiek i miejsce tworzą jeden wyjątkowy kadr.
Fotografuję bez nadmiernej obróbki i z szacunkiem do ludzi oraz miejsc, które spotykam na swojej drodze. Jeśli chcesz zobaczyć więcej albo pogadać o wspólnym projekcie, napisz do mnie.
Chronologiczny przegląd aparatów, które towarzyszyły mi po drodze — od pierwszej sowieckiej „Smieny” po obecnego Canona.
Sowiecki, kompaktowy aparat małoobrazkowy — prosty, celownikowy, manualny, pozbawiony dalmierza, światłomierza i samowyzwalacza. Pierwsza kamera w kolekcji.
„Zaczynałem od aparatu Smiena 8M w roku chyba jak dobrze kojarzę 1978 r.”
Smiena 8M – radziecki małoobrazkowy kompaktowy aparat fotograficzny produkowany w latach 1970–1995, będący de facto unowocześnioną technologicznie i estetycznie modyfikacją aparatu Smiena 9.
Smiena 8M jest prostym celownikowym aparatem manualnym, pozbawionym dalmierza, światłomierza czy samowyzwalacza. Korpus aparatu wykonany jest z tworzywa sztucznego z dekoracyjnymi elementami metalowymi, zaś obudowa obiektywu – z metalu lekkiego.
Ustawianie ostrości odbywa się ręcznie na podstawie skali na obiektywie, wyposażonej w pomocnicze symbole graficzne. Ekspozycja ustawiana jest całkowicie ręcznie, przy czym zastosowano prosty system ułatwiający prawidłowy dobór parametrów naświetlania: przysłonę ustawia się według czułości użytego filmu (od 1:4 dla 13 DIN / 16 GOST do 1:16 dla 25 DIN / 250 GOST), zaś czas naświetlania dobiera według graficznych symboli pogody (od 1/250 s dla słońca do 1/15 s dla deszczu).
Aparat wyposażony jest w powlekany obiektyw T-43 (tryplet Cooka) o ogniskowej 40 mm i jasności 1:4, posiadający bardzo dobre jak na taką konstrukcję parametry optyczne. Trójlamelkowa migawka sektorowa umieszczona za obiektywem napinana jest całkowicie niezależnie od przewijania filmu — umożliwia to wykonywanie wielokrotnych naświetleń klatki, ale i grozi niezamierzonym powtórnym naświetleniem zdjęcia.
Smiena 8M posiada ponadto standardowe gniazdko wężyka spustowego oraz gwint statywowy 1/4 cala.
Sowiecka lustrzanka małoobrazkowa. Krótki epizod, zanim zastąpił go kolejny Zenit.
„Około roku 1990 przesiadłem się na Zenita E, a po bardzo krótkim okresie na Zenita TTL.”
Zenit (ros. Зенит) – nazwa rosyjskich (a poprzednio radzieckich) aparatów fotograficznych. Konstrukcyjnie Zenit wywodzi się z niemieckiego aparatu dalmierzowego Leica II. Pierwsze wersje aparatu były modyfikacją aparatu Zorkij, w którym zastąpiono górną jego część układem z lustrem i pryzmatem. Mocowanie Leica M39×1 przesunięto do przodu. Zenity są lustrzankami małoobrazkowymi.
Macierzystym zakładem produkującym te aparaty są zakłady w Krasnogorsku w Rosji. Aparat jest produkowany także w uproszczonych wersjach na Białorusi i w niektórych innych zakładach Rosji. Modele produkowane w Krasnogorsku są najbardziej zaawansowane technicznie i według opinii wielu użytkowników najlepsze spośród oferowanych na rynku aparatów tej marki.
Sowiecka lustrzanka małoobrazkowa, następca Zenita E.
„Po bardzo krótkim okresie z Zenitem E przesiadłem się na Zenita TTL.”
Zenit (ros. Зенит) – nazwa rosyjskich (a poprzednio radzieckich) aparatów fotograficznych. Konstrukcyjnie Zenit wywodzi się z niemieckiego aparatu dalmierzowego Leica II. Pierwsze wersje aparatu były modyfikacją aparatu Zorkij, w którym zastąpiono górną jego część układem z lustrem i pryzmatem. Zenity są lustrzankami małoobrazkowymi.
Macierzystym zakładem produkującym te aparaty są zakłady w Krasnogorsku w Rosji. Modele produkowane w Krasnogorsku są najbardziej zaawansowane technicznie i według opinii wielu użytkowników najlepsze spośród oferowanych na rynku aparatów tej marki.
Lustrzanka jednoobiektywowa. Bardzo mile wspominana.
„Około roku 1997 zakupiłem aparat firmy Pentax ME — bardzo mile go wspominam.”
Od połowy lat siedemdziesiątych Pentax, produkujący „klasyczną”, solidną i niedrogą lustrzankę jednoobiektywową z pomiarem TTL i obiektywami mocowanymi na gwint M42 (Spotmatic), starannie przygotowywał się do nawiązania walki konkurencyjnej z wchodzącymi na rynek nowinkami technicznymi.
Dokonał tego w sposób iście rewolucyjny — powstała bowiem kamera nie mająca żadnej wspólnej części z dotychczas produkowanym modelem, czyli Pentax ME.
Pierwszy cyfrowy aparat w kolekcji. Bateria dawno padła — dziś zostaje już tylko jako pamiątka.
„Następnym moim aparatem (aż wstyd się przyznać) był aparat kompaktowy Canon PowerShot A95. Nadal go posiadam, tylko że niestety padła w nim matryca i bardziej go traktuję jako pamiątkę — to moja pierwsza cyfrówka.”
Obiektyw Leica DC Vario-Elmarit o efektywnym zakresie 36–432 mm, zoom optyczny 12x.
„Następnym moim sprzętem był Lumix FZ-8. Zakupiłem go pod koniec 2009 roku.”
Lumix DMC-FZ8 wyposażony jest w obiektyw Leica DC Vario-Elmarit o efektywnym zakresie 36–432 mm i jasności F2.8–F3.3. Zoom optyczny 12x wspomagany jest przez optyczny stabilizator MEGA O.I.S. Jeśli wystarczy jakość 3 Mpix, do dyspozycji jest aż 18-krotny zoom — aparat używa do rejestracji tylko centralnej części sensora, dzięki czemu zwiększa się efektywna ogniskowa.
Aparat oferuje manualne i automatyczne tryby pracy, 3 metody pomiaru światła, korektę i bracketing ekspozycji, korektę balansu bieli, pojedynczy i ciągły pomiar AF oraz strojenie ręczne ostrości. Prędkość w trybie seryjnym wynosi 3 kl/s do 5 ujęć lub 2 kl/s do 7 ujęć (odpowiednio dla JPEG Fine i JPEG Standard).
Matryca CMOS 14,2 Mpix. Większy i cięższy aparat — ludziom sztywnieją na jego widok.
„Jest rok 2011 i postanawiam zmienić aparat na coś bardziej… profesjonalnego (ha ha ha). Wybór pada na Nikona D3100.”
Aparat duży, ciężki (szkła ważą), nieporęczny, a przede wszystkim — jak się robi zdjęcia na ulicy, ludziom — to wszyscy sztywnieją na widok aparatu. To niestety minus: wszyscy automatycznie zachowują się sztucznie.
Niezwykle prosta w obsłudze lustrzanka cyfrowa D3100 pozwala chwytać ulotne chwile z życia każdej rodziny. Funkcja nagrywania filmów D-Movie pozwala nagrywać filmy Full HD i rejestrować dynamiczne ujęcia w doskonałej jakości, zarówno w dzień, jak i w nocy. Zaawansowany mechanizm przetwarzania obrazu EXPEED 2 firmy Nikon wspomaga możliwości matrycy CMOS o rozdzielczości 14,2 mln pikseli, zapewniając doskonałą jakość zdjęć i żywe kolory.
Obiektywy 14–46 mm i 45–200 mm, matryca 16,05 Mpix. Mniejszy i lżejszy od lustrzanek — mniej zwraca uwagę ludzi w kadrze.
„Od roku 2013 posiadałem Lumixa G5 z obiektywami 14–46 i 45–200. Siła bezlusterkowców jest w tym, że są mniejsze i lżejsze niż lustrzanki, nie mają lustra, co jest bardzo przydatne przy długich czasach naświetlania — nie ma lustra, nie ma ruchu. Zdjęcia robione Nikonem na statywie w nocy, bez lampy, zawsze były poruszone właśnie przez klapnięcie lustra. Poza tym mniej zwracają uwagę ludzi.”
Nowo wprowadzony przetwornik Digital Live MOS z 16,05 megapikselami oraz opracowana przez Panasonica technika mieszania pikseli zmniejsza wytwarzanie szumu i zapewnia doskonały stosunek sygnału do szumu. Przeprojektowany silnik programowy Venus zapewnia wyjątkowo zaawansowaną obróbkę sygnału, tworzącą wyraźne i ostre obrazy zarówno zdjęć, jak i filmów wideo.
Aparat DMC-G5 dysponuje bardzo szybką i dokładną automatyką ustawiania ostrości AF, działającą prawidłowo nawet przy poruszających się obiektach. W połączeniu z funkcją dotykowego ustawiania ostrości działającą na całej powierzchni zdjęcia, można ustawiać ostrość w dowolnym punkcie pola widzenia przy szybkich i intuicyjnych ogniskowaniach. Dostępna jest funkcja szybkich zdjęć seryjnych — 6 zdjęć/sekundę przy pełnej, 16,05-megapikselowej rozdzielczości przy migawce mechanicznej oraz maksymalnie 20 zdjęć/sekundę przy migawce elektronicznej.
Matryca CMOS 18 Mpix, format APS-C, uchylny wyświetlacz, zdjęcia seryjne 5,3 kl/s.
„Mamy marzec 2017 r. i znowu przyszedł czas na zmiany. Powracam do lustrzanki. Tym razem padło na Canona 60D.”
Canon EOS 60D – półprofesjonalna lustrzanka cyfrowa, produkowana przez japońską firmę Canon, będąca następczynią Canon EOS 50D. Posiada matrycę CMOS o rozdzielczości 18 megapikseli. Obsługuje obiektywy typu EF oraz EF-S i tak jak poprzednik wykorzystuje matrycę typu APS-C.
Lustrzanka jednoobiektywowa Canon EOS 60D posiada uchylny wyświetlacz pokryty warstwami hydrofobową i przeciwodblaskową, pozwalający na dostosowanie kąta oglądu do wymaganego poziomu — to trzycalowa matryca panoramiczna o rozdzielczości 1040 tys. pikseli i proporcjach 3:2.
Aparat pracuje w zakresie czułości od ISO 100 do 6400 z możliwością rozszerzenia do 12800. Wyposażony jest w procesor obrazu DIGIC 4, co umożliwia wykonywanie zdjęć seryjnych z prędkością 5,3 kl/s w serii 58 fotografii zapisywanych w formacie JPEG. Posiada 9-punktowy autofokus z krzyżowymi czujnikami oraz umożliwia nagrywanie filmów w jakości Full HD.
Matryca APS-C 24,2 Mpix, AF 45 punktów krzyżowych, ISO 100–16000, 7 kl/s, Full HD. Zmiana z 60D na nowocześniejszy model.
„W grudniu 2019 r. przyszedł czas na zmiany. Canona 60D zamieniam na Canona 80D — nowocześniejszy, itd. 🙂”
Canon EOS 80D to kolejny model lustrzanki Canona przeznaczony dla zaawansowanych amatorów. Wyposażony został w matrycę APS-C o rozdzielczości 24,2 mln pikseli, bardzo czuły i szybki system AF z 45 punktami krzyżowymi oraz szeroki zakres czułości ISO od 100 do 16000.
Model ten pozwala też na fotografowanie z prędkością 7 kl./s oraz filmowanie w rozdzielczości Full HD. Odchylany ekran idealnie sprawdzi się wśród vlogerów lub podczas zdjęć z nietypowych perspektyw. To doskonały model do zdjęć szybko zmieniającej się akcji.